8 Julio 2009
Hace ya algún tiempo escribí en esta nuestra comuna, un artículo donde hablaba sobre lo que nos podían hacer cambiar las pequeñas decisiones que tomábamos en determinados momentos y hacía una comparativa con lo que cambian las casos por milímetros en el deporte, de una balón que no entra o una canasta que se sale de dentro.
Ahora quiero pararme en el primer punto, como los pequeños detalles pueden cambiar la vida de una persona, o hacerla realmente distinta.
Me remito a uno de los primeros días de clase, uno de los primeros miércoles en Santiago que se extendió más de la cuenta. Como consecuencia, Miguel no fue a una clase práctica y yo fui con pocas horas de sueño. Pero este detalle carece de relevancia en estos momentos.
El tema es que en este día se clase pasó uno de esos detalles, que parecen insignificantes y que, sin duda, marco todo el curso y la vida santiaguesa. Incluso más a mí que a Miguel.
En esa práctica se formaron una serie de grupos, y yo, que andaba por allá en medio con la camiseta de autovía non, simplemente no entré en ninguno porque, básicamente, no conocía a nadie. Entonces me dirigí al profesor y le comenté eso. Diciéndole si me metía en un grupo, que tuviera poca gente o algo. Entonces, él me dijo que le daba igual, me preguntó a mí y yo pos igual…………”La verdad es que me da lo mismo” contesté.
Se dirigió a la clase y dijo algún grupo donde incluir a este compañero, a poder ser uno con pocos hombres para tener variabilidad de voces. En el estudio de radio se hizo el silencio por momentos hasta que desde una esquina una chica alzó la voz y dijo………. “Que venga con nosotros”. Esa chica resultó ser Mariña, que naturalmente no tenía ni idea de quién era.
Entonces me dirigí hacia allí, nos presentamos, Adri, Carol, Silvia y Noe, además de la ya mencionada Mariña. En un papel anoté los nombres con una pequeña descripción de cada uno de ellos, (detalle que me recordaría varias veces a lo largo del curso).
Bueno, pos esa vocecilla y ese detalle marcaron todo el curso escolar porque realicé todos los trabajos con ellos, la mayoría con una importante dosis de calidad y atrevimiento, además de ir poco a poco, trabando amistad con ellos, especialmente non Noe, un ángel caído de Ourense, sin el cual no hubiera podido aprobar casi ninguna asignatura, además de indicarme cada reunión, trabajo o detalle de clase que había que hacer. Además de pasarlo en grande algún jueves, tras el exilio de Miguel a Viveiro.
Por cierto, Miguel, que iría una semana más tarde, se metió en otro grupo (porque el número era limitado) que tendría que cambiar llegado el ecuador del curso por los motivos laborales.
Bueno (con cariño para Dani el bueno), me estoy extendiendo mucho y dejaré para otra entrada algún detalle del curso más, que también fueron interesantes. Pero, que pequeño detalle y tan decisivo…………………
servido por Pontevedra
1 comentario
compártelo
26 Junio 2009
Como algúns de vós xa sabíades, estiven uns días de vacacións en Utrecht.
Utrecht é unha cidade non moi grande (ten a poboación de Vigo) pero é looooonga, moi longa (polo menos, 4 veces Vigo). Tan longa e espaciada, que o servizo público de transportes está dividido en 5 zonas dunha punta a outra (sen contar os barrios periféricos.
E agora que estaredes pensando na súa ubicación, Holanda, e que este país enseguida induce a locais vagamente iluminados e dos que flúe un extraño (pero sabroso) cheirume e un vago fume... hei de dicirvos que non entrei en ningún coffe-shop.
Si, confirmo que se pode ir a Holanda e non entrei nun coffe-shop. Como lle dicía á miña moza (con quen fun) “hai viaxes que se fan coa moza, e viaxes que se fan cos colegas...”
Supoño que o entenderedes.
Tamén supoño que entenderedes o cachete que levei pola súa parte!
A “excusa” para ir a Utrecht (vamos, hai bastantes cidades que me gustaría visitar antes ca esta) foi un congreso de estudos de xénero (é curioso, os homes a esto chamámoslle “congresos feministas”). Ela levaba unha ponencia, e eu faría a presentación (yes, with my spanglish).
Do congreso pouco podo dicir; nin é meu tema de investigación favorito. Creo que ela é a máis indicada para falar da calidade do evento.
No entanto, hei de facer un par de anotacións.
· A costa de parecer sexista, e aínda que pareza obvio... as holandesas estanvos moi ricas!
· Este tipo de congresos son un fervedeiro de mulleres. Qué pasa, que os homes non investigan temas de xénero?
· Este tipo de congresos é, con perdón pola expresión, un mercado moi interesante para as lesbianas. Non é ningunha tontería, dígoo en serio. Non vos imaxinades a qué me refiro a que o vexades por vós mesmos. Se tedes a oportunidade, podedes comprobalo no vindeiro congreso.
· Roonnie, había de pasalo moi bem na Holanda... seguro.
En canto á cidade, moi bonita. Por certo, que foi alí onde se firmou a paz que lle daría Gibraltar aos ingleses, ata o día de hoxe (e en 4 anos faránse os 300 anos dese acordo).
A reseñar da cidade:
· Todos, absolutamente todos os condutores son encantadores (e falan inglés!). Imaxinádesvos a un condutor de buses urbanos que te atendera en perfecto inglés en Santiago?
· A dieta dos holandeses é unha porquería. Desque vin a unha persoa xantar un capacho de patatas fritas e dúas mazás, quedei traumatizado.
· O das patacas fritas (esto xa o comprobara en Bruxelas) ou “frits”, é coma o noso churrasco. A todas horas entra! incluso no verán con calor. Hai varias cadeas de pataquerías que vendían patacas a todas horas, e con 21 clases de salsa para elexir. Se non che gustan as patacas, corres o risco de ser deportado.
· O holandés (como lingua) é moi chungo. Parécese ao alemán (que tamén é chungo). Aprendelo é chungo. Esforzarse por pedir o almorzo en holandés é chungo, e, no meu caso, patético.
· A bicicleta é o medio de transporte nacional. Isto é normal, alí non saben o que é unha costa, nin unha montaña. En media hora de tren de camiño a Amsterdam, non se ve nin no horizonte o máis parecido a unha montaña.
· O uso da bicicleta é intensivo: pasear, ir ao traballo, ir de marcha... é moi chocante ver a tipos con traxe ou mulleres con falda e tacón na súa bicicleta. Eso explica os seus glúteos de aceiro.
· As bicicletas son todas vellas. Cando digo vellas, é que son as mesmas que saen nas pelis sobre o nazismo. Algunhas delas conservan o “freo alemán”: se lle das aos pedales ao revés, esto é , no sentido contrario ao das agullas do reloxo, frenan.
En definitiva, un lugar bastante recomendable. A parte vella é moi bonita, e ten unha torre de máis de 500 escalóns, que pese ao meu medo ás alturas, subín (e o que é máis difícil, baixei). Os meus cuádriceps aínda teñen maniotas hoxe... e alá arriba quedou parte do meu corazón dando voltas arredor da cúpula da torre.
Para ver algunhas das fotos, entrade no meu facebook: www.facebook.com/xabier.rolan
Espero que pasárades un bo rato lendo esto e vos tomasedes as miñas palabras con humor (sobre todo as mulleres) que é dende onde escribo.
Un saúdo, camaradas
Xabi
PD: para os camaradas “reintegratas”. O holandés e o flamenco, aínda que linguas distintas (disque) teñen a mesma escrita. Para non correr o risco de desaparecer, o flamento adaptouse á grafía do holandés (entre outras cousas) para non quedar isolado e condenado a desaparecer. Tomouse o acordo hai uns 20 anos, e é bastante difícil atopar literatura en español ao respecto.
A alguén lle soa esta situación lingüística?
servido por Pontevedra
1 comentario
compártelo
21 Junio 2009

He dicho.
E pobre do que non cumpra con isto, que Gloria Laga lle dará 'culito, culito'.
Saúde e Liberdade!!!
Miguelinho
servido por Pontevedra
1 comentario
compártelo
10 Junio 2009
Neste apartado podía falar de varias couas, como a desproporcionada actuación da policía, o papel dalgúns medios de comunicación ou dos distintos estamentos, pero agora o que toca é dar a visión do maestro, do gran dávila. A verdade é que é un fenómeno, sempre lle saca a punta axeitada a casa situación, aquí deixo dúas creacións increíbles.


servido por Pontevedra
sin comentarios
compártelo
3 Junio 2009
As veces chámame a atención o inútiles que chegan a ser os políticos. Parece mentira que o PP, non aprendera nada da súa anterior etapa. Un dos sectores chaves na súa saída foi o audiovisual, que realizou unha campaña intensa e moi clara para sacalos do poder. Estes regresan agora e voltan a cometer novos erros. Despois de falar de reformas e patapín, patapán, director do ente público a dedo, así como, da radio e da tele. E, veña a recentemente nomeada directora da galega, cargase Caixa Negra, o capítulo das Vacas Tolas.
La nueva dirección de TVG decidió aplazar la emisión, prevista para ayer a las 23.20 horas, de un documental del programa A caixa negra, dedicado a la crisis de las vacas locas. Fuentes próximas a la cadena anunciaron que el espacio, de la productora de Antón Reixa, se recuperará en fechas futuras. Justificaron su aplazamiento por «responsabilidad social», ya que a su entender podría perjudicar al sector ganadero gallego, inmerso estos días en una grave crisis.
Por suposto, La Voz, non entra nas verdadeiras causas. Pero, aposto o que queirades que este programa non volta a saír na televisión público. E é unha verdadeira pena, porque era un dos mellores programas dos últimos anos, que abordaba os temas como o Casón, ou o caso Nécora (tratados ata agora), de xeito realmente bó. Con multidude de miras e un gran plantexamento, lonxe de ser partidista.
Pero claro, parece que hai certo medo, ou diría eu medo a información. Pois iso, unha dobre pena, pero está claro que a nova dirección parecelle máis imporante saldar vellas contas, e cargarse un programa da productoria de Reixa, antes de apostar por unha tv. de calidade, como era este programa. Claro, que como substitución entra Clint Eastwood e unha de vaqueiros (non teño nada contra Eastwodd), pero está claro que é unha declaración de intencións. Nova dirección, olvídense de facer algo de información comprometida e real. Todo o que busque obxetividade, eliminado. Unha pena, por este que era un magnífico programa. Menos mal que deume tempo a ver e conservar os dous primeiros. O do Casón unha xoia, por certo.
E repito, unha pena que estes populares non aprendan nada. Pois iso, se queren voltar a cometer os erros que os sacaron do poder, pois adiante. Comezan facendo amigos.
Un saúdo.
servido por Pontevedra
4 comentarios
compártelo
1 Junio 2009
Sí, rapaces, sí. O porno non é o que parece, e tamén hai tomas falsas aquí deixo unhas poucas, que leva moito tempo parada a camuna.
Que te pego, leche!!!
Demasiada altura.
Gran potencia.
Esos gases.
Sube, sube la marea.
Tranquilos, xa o anoto en material pornográfico. Son unhas risas.
servido por Pontevedra
1 comentario
compártelo
12 Mayo 2009
Mirade que nova. O corpo pídeme levar unha cámara, poñelos de costas e dicir que non dan a cara porque teñen ameazas e estas cousas.
Denuncian irregularidades na Capitanía Marítima de Burela
Tres empregados din sentirse acosados e discriminados por utilizar o galego
Tres traballadores da Capitanía Marítima de Burela, apoiados pola Mesa pola Normalización Lingüística, denunciaron onte publicamente supostas irregularidades no funcionamento desa administración. Trátase de Brais Fernández, Carmen Ferreiro e Manuela Arias. Dous deles están de baixa porque din sentirse «acosados, discriminados e excluídos» no seu posto.
Explican que todo comezou porque «non nos deixaban escribir nada en galego, nunha vila onde máis do 90% dá xente fai a súa vida nese idioma». A mediados de novembro dirixíronse ao capitán marítimo, Rafael Casanueva, para comunicarlle a situación e explican que, non só non fixo nada, senón que «tomou represalias» cambiándoos de posto de traballo e marcándolles «pautas de actuación distintas ás dúas outros compañeiros». Declararon que desde entón sofren «faltas de respecto, (...) exceso de carga de traballo, por pánico a que denunciemos outras cousas». Refírense, concretamente, a un suposto «absentismo laboral, aceptación de agasallos ou permitir navegar barcos que non están en condicións, con informes que advirten que non deben saír do porto porque poñen vidas en perigo». Explican que aínda non denunciaron os feitos nun xulgado, pero que o comunicaron, entre outros, ao subdirector xeral de Coordinación e Xestión Administrativa, ao anterior e actual subdelegado do Goberno en Lugo, e ao representante da Oficina dás Linguas Oficiais.
Pola súa banda, Rafael Casanueva, capitán marítimo, nega que haxa discriminación por usar o galego: «Aquí emprégase indistintamente galego ou castelán, e ata inglés, e sempre foi así». Tamén nega o acoso e asegura que os cambios de posto afectaron a varios traballadores e non significaron exclusión. En canto ás acusacións máis graves, di que non hai denuncias no xulgado e que, en calquera caso, terían que demostralo e, de facelo, o Ministerio tomaría as medidas oportunas.
servido por Pontevedra
8 comentarios
compártelo
25 Abril 2009
Esta tarde, por segunda vez desde que comenzó el curso me quedé el viernes por la tarde en Santiago hasta el sábado. Las dos veces fueron por razones deportivas. La primera para ver un partidito del 6 Naciones y esta segunda para ver las evoluciones de nuestro querido Miguel Albo en la fase de ascenso.
El tema es que las dos veces me sorprendió el ambiente que encontré en la ciudad. El primer día por la noche fui a dar un paseo y pude comprobar lo llena de vida que estaba. Sobre todo la zona antigua, de la que particularmente estoy enamorado.
Pero, esta vez, me sorprendió otro detalle. A las siete y cuarto partí del piso para hacer mi dosis de ejercicio, unos cuarenta y cinco minutos de carrera. En este caso, empecé a trotar (me encontré a Adri), seguí el curso del riachuelo, di una vuelta por el Campus Sur y llegué a la Alameda. En este punto llevé la sorpresa. Porque este lugar de Santiago, que normalmente es usado para hacer ejercicio por multitud atletas o, al menos, aficionados. Esta vez me resultó llamativo la multitud de parejas que encontré disfrutando del sol, especialmente acaramelados, ya fuera en el césped, a la sombra de un árbol o en uno de los bancos de este enclave de Santiago. No sé si será que a mí la primavera también me afecta, o si al no tener pareja notas más estos detalles. Pero es cierto que es la primera vez desde que estoy por aquí que me lleva la atención este aspecto, y también decirlo, cierta envidia (sin que se entienda mal, si es posible).
También es cierto que al llegar a la zona monumental, como siempre a través de la entrada do Franco y después la Rúa do Vilar, estaban especialmente concurridas ambas zonas, muchísimo más que cualquier otro día de los que pasé por la zona. También es cierto que el aire primaveral, los alrededor de quince graditos (una delicia para Compostela) y cierto aroma en el ambiente prodecente de la etapa de polinización de diversas flores, arboles y arbustos hacían más agradable cualquier actividad al aire libre.
Esta entrada la voy a adornar con una fotico tirada en otoño, que me gusta bastante y que tenía por aquí reservada. Ahora ya llevo unos meses sin cámara tengo que tirar de archivo. Se trata de Santo Domingo de Bonaval. Para mí el parque más bonito de Compostela.

Un saludo. Roonnie.
servido por Pontevedra
3 comentarios
compártelo