Todo empeza cando rematas o teu ciclo adolescente (jaja) refírome á época máis tontita, a do instituro. Supónse que tes que coller un camiño hacia algunha parte que tampouco é que estea moi ben definida. Pero falo porque é o que tes que facer nese momento, vendo como te miran desde o alto os teus pais. Non sei... no meu caso foi máis ou menos.
Frustradamente frustrada, elexín Publicidade deixando atrás un soño deses tontos que tes cando eres pequena: ser periodista! Non puido ser e aínda que naquel momento pensei que me daba un infarto de miocardio ou algo parecido, sobrevivín.
Iniciei o curso desilusionada e sobre todo descolocada. Canta xente e que diferente eran todos!
Sen darme conta pasaron catro anos, entre febreiros e xuños de desesperados clamos ó "señor das notas" para poder aprobar todo, e que me deixaran respirar e sobre todo IRME DE FESTA!!!!!!!!!!!!!!!!!
Tanto suplicar "cando coño acabarán!!" vai e o outro día de súpeto, xa rematarán! e eu chorando porque xa terminara todo! pero Noelia!!! en fin!
Tanto Cadrado Máxico (+Ángela+Marcos) e tanto "compi de grupo" ó final acabaron deixando pegada en min. E AGORA XA VOS BOTO DE MENOS!!!!!!!!
Ó principio pensei que pouco a pouco se iría afloxando a cousa pero... CADA DÍA É PEOR. non vou dar sobrevivido!!!
Mañá tomareime un licor café (chupito de verdade, non copa!) á vosa saúde!
BICAZOS PA TODOS!!
P.D. corríxeme as faltas Migueliño!!!