Allá donde se cruzan los caminos, donde el mar no se puede concebir...

Vistes Big Fish? Nalgún momento desa película falábase de cando a un peixe se lle facía pequna a súa pecera. Non era máis ca unha metáfora dalgunhas persoas...

Víñenme esta cidade con esa idea e non é que cambiase, de momento, pero si que recoñezo que as cousas están sendo moi difíciles. O traballo ben, pero a cousa vai moi despacio e ás veces síntome algo inútil. Penso que este é un mercado un tanto saturado, pero o tempo xa porá as cousas no seu sitio; coa moza...non é que as cousas vaian mal, pero tampouco van ben, só que as mulleres non hai quen vos entenda... bueno este tema podería dar para 200 posts e a cousa seguiría sen estar clara...en definitiva, que me sinto un pouco so.

O traballo deixame moi pouco tempo libre, non teño practicamente amigos aquí, as do piso son... q palabra poñer pra clasificalas... algunha que signifique á vez "tontas, tiquismiquis, sosas, aburridas, tocapelotas...e algunha máis" e á moza véxoa unha vez por semana ou menos... Boto de menos a moita xente, a miña terra (aínda que eu relacionoo máis coa xente que deixei atrás) e ó meu idioma. Pero non quero chamarlle morriña, porque nunca me gustou esa palabra...

Poñédevos na miña situación: lonxe da casa, sen familia e practicamente sen amigos cerca e cun traballo q de lunes a viernes ( e algúns sábados) tenme totalmente ocupado. Non pretendo dar pena, porque simplemente se estou aquí e porque quero pero como xa vos dixen esto estase a facer moi duro e o peor é que case sempre me teño que comer eu mesmo as miñas cousas porque nin sequera teño moito con quen falar...

Menos mal que xa viñen coa mentalidade de que isto ía ser unha carreira de fondo, e sabedes que a cabezón non me gana nadie (máis que nada porque non sei que me da volverme derrotado tan pronto e sen pelear algo máis), pero asegúrovos que este é o reto máis difícil que xamais tuven por diante... e podedes estar seguros de que si as cousas me van ben fardarei delo cada vez que nos vexamos XD.

Doulle moitas voltas as cousas (no pouco tempo que teño libre) e como as cousas coa moza non van ben, pois moitas máis. Téño pensado que faría si o deixásemos, porque ela é a única razón pola que me viñen, practicamente. Supoño que seguiría loitando pero non sei canto aguantaría. Que enfermidade isto de "enamorarse", (que cursi me quedou non?).

Bueno xa vedes que as cousas están difíciles e aínda que non me gusta dar consellos, hoxe voume permitir darvos un: "EXPRIMIDE Ó MÁXIMO A VIDA UNIVERSITARIA OU SEMIUNIVERSITARIA E O DE VIVIR DOS VOSOS PAIS, QUE A COUSA ESTÁ JODIDA"

De todos xeitos, e xa pra rematar, estar triste non vale pra nada. Intento alegrarme con pequenas cousas e vivir o día a día pra que me sexa todo máis fácil. Espero que pasado un tempo, uns meses, vos poida contar mellores noticias.

Saúdos AMIGOS

P.D.:por certo tiña algo preparado en plan moi literario, pra contarvos que agora traballo de traxe e corbata e co pelo engominado (ou espumado) pero supoño que é unha visión que non vos interesa demasiado, e si vos interesa, jodédesvos e vindes a Madrid verme pra saber como é a cousa.

servido por Pontevedra 7 comentarios compártelo