Están locos estos políticos

Hai cousa dun mes toda a sociedade española víase sobresaltada por unhas imaxes nas que aparecía un paisano de Aguiño (Riveira) dándolle unha malleira brutal a un pobre can, ata que “conseguía” acabar coa súa vida. Apareceu en todas as televisión do país: autonómicas, xeneralistas, privadas, públicas, etc. Evidentemente, coma sempre sucede nestes casos, comezouse a falar da Galicia profunda, apareceron xeneralizacións (nunca son boas) de que os galegos somos uns animais, brutos e o máis rudo que te podas botar á cara. Esta malleira foi motivo de debate en moitas tertulias naquela semana e fixo correr ríos e ríos de tinta.

Sen querer eu defender ao agresor en ningún momento (díos me tente), parece que esta nova era máis importante que a que viña dunha barriada granadina (creo recordar) na que dous homes acababan de asasinar ás súas respectivas mulleres, cun intervalo de tempo de non máis de cinco días. Esto pasouse, totalmente por riba e daquí non se extraeron ningún tipo de conclusións nin xeralizacións sobre aquela barriada. Por suposto que non. Agora que, que os galegos somos uns animaliños quedoulles claro a todos os españois. Madialeva.

Pero fóra disto e, como digo, sen pretender quitar ferro do asunto ou defender ao “home” de Aguiño, non deixa de ser curioso que moitas daquelas voces que se alzaron (tanto anónimas coma coñecidas) contra este señor, todas esas televisións hipócritas que nos “obsequiaron” veces e veces con aquelas terribles imaxes dun can indefenso ladrando asustado, non digan nada contra a mal chamada “festa nacional”.

É máis, temos a desgracia de que esta “festa” está sendo apoiada e difundida pola televisión pública que todos pagamos, e en moitas vilas, cidades e pobos sobrevive gracias a unha ridícula (non pola cantidade) subvención municipal, e ás veces autonómica. Non sei, dáme moito que pensar. Seguro que moitos dos que se anoxaron diante da imaxe do pobre can, esa mesma tarde acudiron a unha praza de touros na que se lidiaron e MATARON vilmente seis indefensos touros. Primeiro maréanos, logo pícanos (xa sexa dende un cabalo ou un banderilleiro), para acabar matándoos sen aforrar –na maioría das ocasións- un ápice de sufrimento. Cantos se puideron matar neste verán? Seis touros por corrida, a trinta corridas por semana (por dicir un número), danme un total de 2.160 indefensos animais. E cantas, mal chamadas tamén, persoas asistiron a estas matanzas? Pois imos a poñer unha media de 10.000 persoas por praza, a trinta corridas por semana (360 corridas no verán) é igual a, nada máis e nada menos, que 3.600.000 “persoas”. Impresionante. Pero claro, aquí no lugar de horrorizarse, jalean a uns paisanos que se poñen diante dos astados e acaban con eles. Ollo, quizá neste festexo sexan os toureiros a quen menos se lles pode botar nada en cara xa que, historicamente, soen ser homes de clase baixa que arriscan a súa vida para lograr uns cartos moi necesarios.

Desta vergoña ninguén se avergoña. Ningunha televisión o denuncia e ninguén ten a valentía de acabar con ela. E, por suposto, os nosos políticos, máis interesados en acadar votos que noutro cousa, non teñen o que hai que ter para acabar con esta infamia. E é ben pouco o que hai que ter. Para min, chegaría con ter dous dedos de frente e un pouco de conciencia cívica.

A última manifestación disto tivémola o pasado xoves (día da Festa Nacional, por certo) no Parlamento Europeo. Debatíase sobre un informe de Benestar Animal na UE. Pois ben, a Eurocámara condena as pelexas de galos e cans, pero rexeita pedir á Comisión Europea que prohiba os espectáculos taurinos. Tanto socialistas coma populares amosáronse unidos por unha causa. E a verdade, para isto era mellor que seguiran coma sempre, creo eu. Pero o peor foi como o que viu despois nas roldas e notas de prensa. Os populares españois colgáronse a medalla de que “el PP logra que el Parlamento Europeo no condene las corridas de toros”. E unha destas eurodiputadas tivo a cara de argumentar, para defender a súa postura, que “las corridas son parte de la cultura española y que el toro, dentro de los animales vacunos, es el que mejor vive”. Toma razoamento. E seguro que o dixo toda convencida.

Pola súa banda o PSOE non se amosou tan eufórico e tratou de enmascarar un pouco a súa negativa a prohibir os espectáculos taurinos. Supoño que será cuestión de talante. A súa postura foi defendida pola galega Rosa Miguélez. Esta muller lamentouse de que este asunto eclipsara o fondo dun bo informe e explicou o Non do seu partido, porque o texto contiña “una serie de incorrecciones técnicas” e supuña levar á Cámara “un debate totalmente fuera de lugar”.

Eu son da postura dun ecoloxista valenciano –David Hammerstein- que se amosou en contra dos argumentos esgrimidos pola pacense Pilar Ayuso (PP), xa que para el “la crueldad no es cultura” e “causar un sufrimiento no puede ser considerado diversión”. Totalmente dacordo.

Sen tentar de introducir ningún trasfondo político a esta entrada, só me gustaría dicir que se, de verdade, as corridas son parte da cultura española eu non me considero español baixo ningún concepto. E, finalmente, mallar nun can ata matalo non considero que sexa parte da cultura galega, como parece que algúns quixeron facer pensar a toda a sociedade española.

Eu non son toureiro, eu son gaiteiro.

Un saúdo.

Mighelinho

servido por Pontevedra 3 comentarios compártelo