restart

Sería algo así como facer unha copia de seguridade antes de reiniciar a túa computadora. Neste caso a diferencia máis importante é que, a copia de seguridade, probablemente non che vala absolutamente para nada, porque se no futuro volves ter outra oportunidade para cagala, ten por seguro que o farás. A pesares de que hoxe mesmo digas que aprendiches moitísimo e que unha experiencia como esta axudarache un mundo no futuro.

Segues a ter esa teima na cabeza, ese ruxe ruxe, que che di dalgún xeito que de presentarse algo semellante dentro dun tempo, voltarías a morder o anzó. Pero, por que segues a pensar niso despois do mal que o pasaches? Porque no fondo coñéceste a ti mesmo, ou polo menos un pouquiño. E sobre todo, e o máis importante, coñeces os teus puntos fracos. Que ninguén se engane porque case nunca cambiamos. Que lle vamos facer, o ser humano eche así de torpe. Capaz de darse conta dos seus erros, pero de caer neles coa mesma facilidade que a primeira vez.

Tomas unha decisión pouco meditada escudado nun "son un romántico", e oito meses despois tes que volver por onde viñeches. O teu propio orgullo impídeche vir antes, aínda que as cousas non pinten ben. Convénceste a ti mesmo de que a situación vai cambiar e de que o sacrificio que estás a facer merece a pena. Pero pasan as semanas e os meses e todo segue igual. Ou peor. Trátase da crónica dunha morte anunciada aínda que non o queiras recoñecer.

E entón tomas o que xa casi deixa de ser decisión para ser obligación "que carallo pintaba eu alí". Volves contento, porque esa é a verdade, porque alí xa non tiña sentido quedarse, nin sequera polo irracional orgullo; pero dache rabia polo mal que che foron as cousas. Por moito que os amigos te xustifiquen e intenten animarte dicíndoche que había que probalo e que lle botaches uns collóns impresionantes. Hai xente que confunde o valor coa estupidez...

Sénteste un pouco defraudado. Defraudado con algunha persona, coa xente en xeral e incluso contigo mesmo. Non por teres fallado, pero si por darte conta aínda agora do parvo que fuches entón. Supoño que esto será ao que a xente se refire cando di que dos erros apréndese. Non que non os volverás cometer, senón que co tempo daste conta deles para repetilos no futuro. Será eso a experiencia da vida.

De momento sei que me queda moito por aprender, porque con 22 anos sigo sendo un novato nesto. Pero ostias como estas son as que che fan ver as cousas dende perspectivas novas, e iso é algo que verdadeiramente non ten prezo. Non é que saibas máis que ninguén da vida, pero curteste un pouco. Como se soe dicir o que non te mata faite máis forte. Só espero que ese curtirse non signifique endurecerse e perder a ilusión, o empuxe, e a irracionalidade que un día me fixeron arriscarme e deixar todo por perseguir un soño tolo ata Madrid.

Ves, xa volvo falar de cometer outra tolería... si é que realmente non aprendemos nada.

P.D.: quería poñer unha canción de Extremoduro (Sucede ou A fuego) pero a computadora estame a dar problemas. Si eso outro día.

marquinhos

servido por Pontevedra 3 comentarios compártelo