Paso de ecuador

Esta entrada vai quedar máis resumida do que eu quixera, porque tiven un pequeno problema. Porca miseria, estes ordenadora de agora son uns cabróns. Seleccionan as cousas sen darte conta, e se lle das sen querer á tecla equivocada no momento equivocado, fód... a base de ben.

A miña última semana sotto il sole della Toscana (hoxe máis que nunca, xa que estanse batendo records de temperatura nestas datas, que non se deron nos últimos 200 anos; seica por Galicia anda nevando) foi bastante tranquila. Sigo, como quen di, de vacacións. Andiven bastante tempo da semana á miña bola, xa que todo o mundo anda currando e eu son o único que anda ocioso. As últimas comezaron a traballar o xoves e o venres. A min non me quixeron no sitio onde fixera o primeiro coloquio, porque seica estaban buscando xente doutro perfil. Xa me dixera unha rapaza doutra convocatoria (a de Damián) que me chamaran a min só e non a dúas rapazas que é o que buscan. A cuestión é que queren a rapazas para que, tamén, fagan de azafatas nas exposicións que van tendo. Evidentemente, como vos podedes imaxinar eu non dou o perfil, non. Teñen razón, jeje.
Así as cousas, algúns téñenme unha envexa sana xa que ao saír mércores e xoves mentres que eu quedaba na cama durmindo, eles tiñan que ir currar. Pero a min, sinceramente, estame empezando a agobiar un pouco o tema porque só me quedan 40 días aquí. Hoxe estou esperando a que me manden un mail no que me digan si me aceptaron no sitio onde tuven unha nova entrevista o venres, e tamén me digan o horario.

Este segundo sitio, tamén é outra axencia de comunicación, pero ten peor pinta que a outra. De feito, a propia muller que me fixo o coloquio xa me dixo que o posto non era moi atrainte. Consistirá en actualizar unha base de datos co Excel, ao tempo que me ensinar como funciona un programa que -penso- se chama FileMaker. É dicir, nas súas propias palabras, traballo de secretaria. Pero bueno, vendéronme tamén que me falarían bastante e que podería ver como funciona por dentro unha axencia destas características. Espero que, se me aceptan, unha vez que estea dentro poida buscarme a vida e propoñer outras tarefas máis atractivas. Se cadra a culpa foi miña por pedir algo que non fora só deseño gráfico.
O bo deste curro é que está no centro de Firenze, a escasos dous minutos a pé do Duomo. Máis céntrico imposible.

E así chegamos ao fin de semana. O venres foi un auténtico espectáculo. E cando digo espectacúlo, refírome a ESPECTÁCULO con maiúsculas. Botámonos unhas risas bárbaras.
Comezamos a noite facendo unhas pizzas caseiras, é dicir de producción propia. Estabamos Miguel, eu, Santi e un amigo deste (ademais doutra rapaza que despois non saíu). Ao tempo que as pizzas se facían empezaron a atacarlle a unha botella de Ron, mentres víamos vídeos de La Hora Chanante en Youtube. Ernesto Sevilla, Julián Lopez, os testimonios, etc. arrancaron as primeiras "carcajadas" da noite. Pero a noite ía pasando e a botella de ron ía baixando. Birra xa non quedaba e Santi e Miguel decidíronse a atacarlle á botella de LK que trouxeran os amigos do primeiro desde Vigo. Entre os dous a pimplaron e, evidentemente, acabaron borrachísimos.
Así foi que á 1:30 da noite, xa mantidos e bebidos, decidimos baixar ao centro de Firenze a seguir coa festa. Os buses urbanos xa non pasaban (interrúmpese o servizo ata as 6:00) e só quedaba a opción das bicicletas. Pero había un pequeno problema. Só tiñamos tres (e unha delas tamaño under-10) para catro persoas. Solución: que alguén fora de paquete. A única combinación posible era Santi e Miguel xuntos, xa que eu e o amigo de Santi eramos uns auténticos pesos pesados.
Arrancamos a odisea e todo se desenvolveu máis ou menos ben, ata que Miguel decidiu darlle o relevo na conducción a Santi. Aos catro metros xa estaban no outro carril e houbo que abortar a operación. Levaría a bicicleta Santi, ata o final.
Chegamos enteiros a Firenze. Estivemos con Bertito e Celso (o compañeiro de Berto) tomando algo e aló polas 4:30-5 emprendimos o viaxe de retorno. Agora xa tiñamos catro bicicletas, xa que Miguel tiña a súa candada arriba, na estación. Pero non sei que foi, se o remedio ou a enfermidade, porque aquí si que comezou a odisea de verdade. Miguel, "cieguísimo" como ía decidiu meter ritmo e escarparse, mentres que nós esperabamos ao que ía na bicicleta pequena. Aos dez minutos vémolo aparecer circulando pola acera en dirección contraria á nosa. Decímoslle que para ónde vai e non entedemos ben o que nos balbucea. O caso é que cinco minutos despois chámanos por teléfono dicindo que estaba perdido. Lóxico coa borrachera que levaba. Tentamos entender onde nos estaba explicando que estaba, pero non fumos capaces. Finalmente, encontrou a casa ben, pouco tempo despois de que chegasemos nós, pero non se acordaba de que se cruzara con nós. Se en determinado momento, le esto e deixa algún comentario dicindo que non foi así, non lle faigados caso que eu era o único que ía sereno.

Resumindo: foi unha noite atípica, pero na que o pasamos moi moi ben.

O sábado fixen unha visita a Fiesole, que é unha pequena poboación que hai nunha montaña cerca de Firenze (aínda pertence á súa Comune) e onde se pode ver unha vista marabillosa de toda cidade. Pódese chegar alí en bus urbano. Para os futboleiros, dicirvos que a Curva Fiesole de "La Comunale Artemio Franchi" é o lugar onde se aloxa o Collectivo Viola, os tifosi máis animosos da Fiore.
Por certo, menos mal que desatendín as indicacións de Damián e este mes fixen o Abbonamento Mensile dos autobuses (en febreiro só comprara billete unhas tres ou catro veces). Na ida a Fiesole pedíronme por primeira vez o billete. Bendito o momento do día antes, no que decidín facer o bono. E hoxe volveronmo a pedir ao mediodía. Curioso que foi o mesmo controllore, pero nunha liña totalmente diferente (na que vai á miña casa).

Volvendo ao sábado, non foron tantas risas. Sobre todo, para o pobre de Miguel que acabou a noite bastante jodido. Volveu a coller a bicicleta ubriaco (borracho), pero con peor resultado. Caeu dela e ten un esguince que, agardemos, se quede en leve. Os médicos dixéronlle que permanecera cinco días de resposo total.
Pola miña parte, a pesar de que inicie a noite tarde e de que non entrei en ningún local, aínda o pasei bastante ben. Foi o último sabado que pasei con Bertito que, precisamente, marchaba hoxe. Aínda estará tres días de visita por Frankfurt.

O domingo estivemos tirados todo o día na casa. Non había forzas nin ganas para facer moita cousa.
Por certo, aconséllovos visitar Bologna de noite se algunha vez vides a Italia (eu aínda o teño que facer, a ver se me da tempo). Unha metade dos que estamos aquí foron saír a esta cidade o sábado e dixeron que había moito ambiente. Sobre todo, universitario. Non deixa de ser o lugar onde se fundou a primeira Universidade de Europa.

PS: Aquí vos deixo unha das cancións que máis levo escoitado dende que estou en Italia (xunto coa última de Tiziano). É o tema dun spot dun coche que, ao principio, poñían a todas horas (non me acordo exactamente de que marca era e prefiro non arriscarme).

Como en Internet se atopa de todo, aquí vos deixo tamén o spot que máis levo visto (máis que visto, podo dicir que escoitado, xa que a televisión témola de fondo e non lle facemos moito caso). Ao final era do Fiat Bravo.

Saúde.

Mighelinho

servido por Pontevedra 15 comentarios compártelo