Carpe diem quam minimum credula postero

Sei que fai moito tempo que non escribo na comuna. Esto é debido, en parte, a que o tempo que paso diante do ordenador, non sendo no traballo, é máis ben pouco. Por non falar, dos 10 minutos de televisión que vexo ao mes. Polo tanto, o tempo que estou conectada co mundo a través do meu pc necesítoo para ler as novas.
No inverno chego a sumar máis minutos de estancia na casa, e por ende, diante do televisor ou do ordenador.
Pero estos días de verán nos que tes que valorar o coste de opotunidade para decidir qué facer, con quen quedar, a que concerto ir, non paso moito tempo na casa.
Como consecuencia, coñezo a moita xente e xa non me quedan iniciais sen entradas no móbil...
O motivo de que hoxe escriba é porque é un día de reflexión, un fatídico día de inflexión para o olvido, un día no que me permito recapacitar e pensar despois de tantos días de panoplia festeira.
Mikel, un mítico de OUrense, faleceu onte de madrugada. Un rapaz cun sorriso permanente na boca, un rapaz cun carácter envidiable, cunha filosofía de vida moi positiva, bondadoso, cariñoso, sincero, sinxelo, feliz.
El montou nos viños con moito esforzo o bar q leva o seu nome, o mítico bar de mikel. Bar que moit@s d@s comuner@s coñecedes porque cada vez que vindes a OU é cita obrigada. Un bar con moita personalidade se dixo... Así é, ir ao bar de mikel é un estilo de vida, un gusto pola música e por estar e palike cos colegas, cos de toda a vida e cos que coñeces da rúa, do instituto, da noite sen máis... Agora que non vai estar él, non quero pensar que vai pasar... :'(
Tou triste e jodida, moi jodida! Un rapaz da nosa idade, con moitas inquietudes, con moitísimas cousas por facer, con moitísima ilusión por vivir, por compartir, por rir, por facer rir. E dun día pa outro, caput!!
Non quero empregar a comuna so para chorar pero hoxe necesítoo. Perdoade.
Un abrazo para tod@s.
Ángela

servido por Pontevedra 4 comentarios compártelo