La Coctelera

Hijos de la comuna

q non queren deixar de se-lo.....

20 Agosto 2009

Este sábado, festa rachada

Así me gusta. Unha festa como dios manda. Quen se apunta, recordade o de ir disfrazados......................

servido por Pontevedra 4 comentarios compártelo

22 Julio 2009

Un par de apuntes

Para aprovechar el día de descanso en el periódico anoto un par de cosillas para subir a la comuna

 

Ilusionistas. Este es el término acuñado por Miguel y Javi para descubrir a ese tipo de personas que mienten por costumbre. Que saben de todo e inventan sin parar. Vamos, precisamente lo que yo no trago……… Pero, en fin. El tema es que en la capital conocí a dos durante este curso. Ambos jóvenes, aunque de diversa condición. Un trabajador de las hostelería y un pseudoperiodista web, que montó junto a un amigo algo de deporte gallego (con mucha intención, todo hay que decirlo). Bueno, el tema es que ambos llevan la mentira al extremo, en este caso, de forma increíble, y creando unas ilusiones y unas ganas de destacar y saber realmente incomprensibles. Al menos estos tienen algo en común, que los dos encuentran su campo fundamental en el deporte.

 

Otro tema es que, a veces, por momentos, me encantaría, siento especial tendencia por realizar viajes. Por ejemplo, el otro día, en un programa de viajes de la SER, estuvieron explicando como es Noruega. Con su naturaleza libre (se puede acampar en cualquier sitio), ríos casi helados que bajan en veranos con trocitos de hielo, en un espectáculo increíble. Muchos de ellos terminan en los conocidos fiordos, de espectacular belleza, con cascadas procedentes de montañas pegadas al mar…….. En fin, un espectáculo.

 

Un par de cosillas más, Miguel me dijo que un par de comuneros sí realizaron o tienen previsto realizar un viaje. Creo que de trabajo y, además, a unas instalaciones ya conocidas por la comuna……… en fin, a ver si se animan y cuentan algo.

 

Por último, bueno, a pesar de que Miguel organizó algo hace poco y yo estuve despistado……………. En fin, que el tema es que a ver si quedamos un día, aprovechando que mi persona está de curro por el Atlántico, es decir, en Vigo, y que tengo entendido que hay alguien más por ahí……… A ver si hacemos una kedada, algún fin de semana destos de veranito…………. Que, al final, me voy a olvidar de la cara de algun@.

 

Un saludo a tod@s.

servido por Pontevedra 2 comentarios compártelo

8 Julio 2009

Aquellos pequeños detalles

Hace ya algún tiempo escribí en esta nuestra comuna, un artículo donde hablaba sobre lo que nos podían hacer cambiar las pequeñas decisiones que tomábamos en determinados momentos y hacía una comparativa con lo que cambian las casos por milímetros en el deporte, de una balón que no entra o una canasta que se sale de dentro.

Ahora quiero pararme en el primer punto, como los pequeños detalles pueden cambiar la vida de una persona, o hacerla realmente distinta.

Me remito a uno de los primeros días de clase, uno de los primeros miércoles en Santiago que se extendió más de la cuenta. Como consecuencia, Miguel no fue a una clase práctica y yo fui con pocas horas de sueño. Pero este detalle carece de relevancia en estos momentos.

El tema es que en este día se clase pasó uno de esos detalles, que parecen insignificantes y que, sin duda, marco todo el curso y la vida santiaguesa. Incluso más a mí que a Miguel.

En esa práctica se formaron una serie de grupos, y yo, que andaba por allá en medio con la camiseta de autovía non, simplemente no entré en ninguno porque, básicamente, no conocía a nadie. Entonces me dirigí al profesor y le comenté eso. Diciéndole si me metía en un grupo, que tuviera poca gente o algo. Entonces, él me dijo que le daba igual, me preguntó a mí y yo pos igual…………”La verdad es que me da lo mismo” contesté.

Se dirigió a la clase y dijo algún grupo donde incluir a este compañero, a poder ser uno con pocos hombres para tener variabilidad de voces. En el estudio de radio se hizo el silencio por momentos hasta que desde una esquina una chica alzó la voz y dijo………. “Que venga con nosotros”. Esa chica resultó ser Mariña, que naturalmente no tenía ni idea de quién era.

Entonces me dirigí hacia allí, nos presentamos, Adri, Carol, Silvia y Noe, además de la ya mencionada Mariña. En un papel anoté los nombres con una pequeña descripción de cada uno de ellos, (detalle que me recordaría varias veces a lo largo del curso).

Bueno, pos esa vocecilla y ese detalle marcaron todo el curso escolar porque realicé todos los trabajos con ellos, la mayoría con una importante dosis de calidad y atrevimiento, además de ir poco a poco, trabando amistad con ellos, especialmente non Noe, un ángel caído de Ourense, sin el cual no hubiera podido aprobar casi ninguna asignatura, además de indicarme cada reunión, trabajo o detalle de clase que había que hacer. Además de pasarlo en grande algún jueves, tras el exilio de Miguel a Viveiro.

Por cierto, Miguel, que iría una semana más tarde, se metió en otro grupo (porque el número era limitado) que tendría que cambiar llegado el ecuador del curso por los motivos laborales.

Bueno (con cariño para Dani el bueno), me estoy extendiendo mucho y dejaré para otra entrada algún detalle del curso más, que también fueron interesantes. Pero, que pequeño detalle y tan decisivo…………………

servido por Pontevedra 4 comentarios compártelo

26 Junio 2009

Xabi Martínez (Soria) en... Utrecht

Como algúns de vós xa sabíades, estiven uns días de vacacións en Utrecht.

Utrecht é unha cidade non moi grande (ten a poboación de Vigo) pero é looooonga, moi longa (polo menos, 4 veces Vigo). Tan longa e espaciada, que o servizo público de transportes está dividido en 5 zonas dunha punta a outra (sen contar os barrios periféricos.

E agora que estaredes pensando na súa ubicación, Holanda, e que este país enseguida induce a locais vagamente iluminados e dos que flúe un extraño (pero sabroso) cheirume e un vago fume... hei de dicirvos que non entrei en ningún coffe-shop.
Si, confirmo que se pode ir a Holanda e non entrei nun coffe-shop. Como lle dicía á miña moza (con quen fun) “hai viaxes que se fan coa moza, e viaxes que se fan cos colegas...”
Supoño que o entenderedes.
Tamén supoño que entenderedes o cachete que levei pola súa parte!

A “excusa” para ir a Utrecht (vamos, hai bastantes cidades que me gustaría visitar antes ca esta) foi un congreso de estudos de xénero (é curioso, os homes a esto chamámoslle “congresos feministas”). Ela levaba unha ponencia, e eu faría a presentación (yes, with my spanglish).

Do congreso pouco podo dicir; nin é meu tema de investigación favorito. Creo que ela é a máis indicada para falar da calidade do evento.
No entanto, hei de facer un par de anotacións.
· A costa de parecer sexista, e aínda que pareza obvio... as holandesas estanvos moi ricas!
· Este tipo de congresos son un fervedeiro de mulleres. Qué pasa, que os homes non investigan temas de xénero?
· Este tipo de congresos é, con perdón pola expresión, un mercado moi interesante para as lesbianas. Non é ningunha tontería, dígoo en serio. Non vos imaxinades a qué me refiro a que o vexades por vós mesmos. Se tedes a oportunidade, podedes comprobalo no vindeiro congreso.
· Roonnie, había de pasalo moi bem na Holanda... seguro.

En canto á cidade, moi bonita. Por certo, que foi alí onde se firmou a paz que lle daría Gibraltar aos ingleses, ata o día de hoxe (e en 4 anos faránse os 300 anos dese acordo).
A reseñar da cidade:
· Todos, absolutamente todos os condutores son encantadores (e falan inglés!). Imaxinádesvos a un condutor de buses urbanos que te atendera en perfecto inglés en Santiago?
· A dieta dos holandeses é unha porquería. Desque vin a unha persoa xantar un capacho de patatas fritas e dúas mazás, quedei traumatizado.
· O das patacas fritas (esto xa o comprobara en Bruxelas) ou “frits”, é coma o noso churrasco. A todas horas entra! incluso no verán con calor. Hai varias cadeas de pataquerías que vendían patacas a todas horas, e con 21 clases de salsa para elexir. Se non che gustan as patacas, corres o risco de ser deportado.
· O holandés (como lingua) é moi chungo. Parécese ao alemán (que tamén é chungo). Aprendelo é chungo. Esforzarse por pedir o almorzo en holandés é chungo, e, no meu caso, patético.
· A bicicleta é o medio de transporte nacional. Isto é normal, alí non saben o que é unha costa, nin unha montaña. En media hora de tren de camiño a Amsterdam, non se ve nin no horizonte o máis parecido a unha montaña.
· O uso da bicicleta é intensivo: pasear, ir ao traballo, ir de marcha... é moi chocante ver a tipos con traxe ou mulleres con falda e tacón na súa bicicleta. Eso explica os seus glúteos de aceiro.
· As bicicletas son todas vellas. Cando digo vellas, é que son as mesmas que saen nas pelis sobre o nazismo. Algunhas delas conservan o “freo alemán”: se lle das aos pedales ao revés, esto é , no sentido contrario ao das agullas do reloxo, frenan.

En definitiva, un lugar bastante recomendable. A parte vella é moi bonita, e ten unha torre de máis de 500 escalóns, que pese ao meu medo ás alturas, subín (e o que é máis difícil, baixei). Os meus cuádriceps aínda teñen maniotas hoxe... e alá arriba quedou parte do meu corazón dando voltas arredor da cúpula da torre.

Para ver algunhas das fotos, entrade no meu facebook: www.facebook.com/xabier.rolan
Espero que pasárades un bo rato lendo esto e vos tomasedes as miñas palabras con humor (sobre todo as mulleres) que é dende onde escribo.

Un saúdo, camaradas

Xabi

PD: para os camaradas “reintegratas”. O holandés e o flamenco, aínda que linguas distintas (disque) teñen a mesma escrita. Para non correr o risco de desaparecer, o flamento adaptouse á grafía do holandés (entre outras cousas) para non quedar isolado e condenado a desaparecer. Tomouse o acordo hai uns 20 anos, e é bastante difícil atopar literatura en español ao respecto.

A alguén lle soa esta situación lingüística?

servido por Pontevedra 2 comentarios compártelo

21 Junio 2009

Galicia en castellano (como tiene que ser)

He dicho.

E pobre do que non cumpra con isto, que Gloria Laga lle dará 'culito, culito'.

Saúde e Liberdade!!!

Miguelinho

servido por Pontevedra 1 comentario compártelo

10 Junio 2009

Folga do metal

Neste apartado podía falar de varias couas, como a desproporcionada actuación da policía, o papel dalgúns medios de comunicación ou dos distintos estamentos, pero agora o que toca é dar a visión do maestro, do gran dávila. A verdade é que é un fenómeno, sempre lle saca a punta axeitada a casa situación, aquí deixo dúas creacións increíbles.

servido por Pontevedra sin comentarios compártelo

3 Junio 2009

Voltamos ás mesmas

As veces chámame a atención o inútiles que chegan a ser os políticos. Parece mentira que o PP, non aprendera nada da súa anterior etapa. Un dos sectores chaves na súa saída foi o audiovisual, que realizou unha campaña intensa e moi clara para sacalos do poder. Estes regresan agora e voltan a cometer novos erros. Despois de falar de reformas e patapín, patapán, director do ente público a dedo, así como, da radio e da tele. E, veña a recentemente nomeada directora da galega, cargase Caixa Negra, o capítulo das Vacas Tolas.

La nueva dirección de TVG decidió aplazar la emisión, prevista para ayer a las 23.20 horas, de un documental del programa A caixa negra, dedicado a la crisis de las vacas locas. Fuentes próximas a la cadena anunciaron que el espacio, de la productora de Antón Reixa, se recuperará en fechas futuras. Justificaron su aplazamiento por «responsabilidad social», ya que a su entender podría perjudicar al sector ganadero gallego, inmerso estos días en una grave crisis.

Por suposto, La Voz, non entra nas verdadeiras causas. Pero, aposto o que queirades que este programa non volta a saír na televisión público. E é unha verdadeira pena, porque era un dos mellores programas dos últimos anos, que abordaba os temas como o Casón, ou o caso Nécora (tratados ata agora), de xeito realmente bó. Con multidude de miras e un gran plantexamento, lonxe de ser partidista.

Pero claro, parece que hai certo medo, ou diría eu medo a información. Pois iso, unha dobre pena, pero está claro que a nova dirección parecelle máis imporante saldar vellas contas, e cargarse un programa da productoria de Reixa, antes de apostar por unha tv. de calidade, como era este programa. Claro, que como substitución entra Clint Eastwood e unha de vaqueiros (non teño nada contra Eastwodd), pero está claro que é unha declaración de intencións. Nova dirección, olvídense de facer algo de información comprometida e real. Todo o que busque obxetividade, eliminado. Unha pena, por este que era un magnífico programa. Menos mal que deume tempo a ver e conservar os dous primeiros. O do Casón unha xoia, por certo.

E repito, unha pena que estes populares non aprendan nada. Pois iso, se queren voltar a cometer os erros que os sacaron do poder, pois adiante. Comezan facendo amigos.

Un saúdo.

servido por Pontevedra 4 comentarios compártelo

1 Junio 2009

Tomas falsas porno

Sí, rapaces, sí. O porno non é o que parece, e tamén hai tomas falsas aquí deixo unhas poucas, que leva moito tempo parada a camuna.

Que te pego, leche!!!

Demasiada altura.

Gran potencia.

Esos gases.

Sube, sube la marea.

Tranquilos, xa o anoto en material pornográfico. Son unhas risas.

servido por Pontevedra 1 comentario compártelo


Sobre mí

Avatar de Pontevedra

Hijos de la comuna

Pontevedra, España
ver perfil »
contacto »
Blog duns roxos de merda que queren manter a camaradería que construiron ao longo de uns cuantos anos e que se negan a perdela. ecoestadistica.com

Fotos

Pontevedra Galiza todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera